Fundacja Jedyna Taka : niepełnosprawni w Polsce

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą niepełnosprawni w Polsce. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 6 czerwca 2016

Jadłospis na kółkach #2: Zasady prawidłowego żywienia - czyli co i jak powinniśmy jeść

Zagadnienie potrzeb żywieniowych w odniesieniu do ogólnych zaleceń jest zagadnieniem powszechnym. Natomiast w przypadku osób z niepełnosprawnością wciąż jest to temat, o którym rzadko kiedy się dyskutuje.

fot. Dariusz Gajko

Niewiele jest źródeł, które chociaż w małym stopniu mówiłyby o zaleceniach żywieniowych dla osób po urazie rdzenia kręgowego czy też np. z dystrofią mięśniową. Brak dostępu do tych informacji, niekompetentne podejście osób wykwalifikowanych i mała świadomość samych zainteresowanych często niesie ze sobą wiele dodatkowych dolegliwości. Osoby z niepełnosprawnością w szczególności ruchową, są grupą najbardziej narażoną na efekty uboczne związane z nieprawidłowym odżywianiem się np. otyłość, która może być spowodowana długotrwałym unieruchomieniem lub bardzo niską aktywnością fizyczną.

Źródło: http://www.izz.waw.pl/

Fundamentem życia każdego człowieka jest regularne dostarczanie do organizmu wody oraz niezbędnych składników odżywczych i mineralnych. Zapotrzebowanie na te wszystkie komponenty określają specjalne normy, skierowane zarówno do osób zdrowych i chorych, lecz w niektórych przypadkach wymagające określonych modyfikacji.

Prawidłowe żywienie umożliwia rozwój fizyczny i umysłowy, zgodny z genetycznymi uwarunkowaniami, a także pozwala na utrzymanie dobrego stanu zdrowia przez całe życie. W powiązaniu z umiarkowanym wysiłkiem fizycznym zapobiega wielu przewlekłym chorobom niezakaźnym i stanowi nieodłączony element ich profilaktyki.

Dieta w przypadku tych schorzeń powinna być zgodna z zasadami racjonalnego żywienia, gdyż wtedy dostarcza ona wszystkich niezbędnych składników.

fot. Szymon Siwak

Instytut Żywności i Żywienia w celu ułatwienia dokonania wyboru odpowiedniego rodzaju i ilości spożytego produktu, przedstawił wszystko w postaci graficznej oraz dziesięciu ogólnych zasad dotyczących zdrowego żywienia i aktywności fizycznej, które brzmią następująco:

Spożywaj posiłki regularnie (4-5 posiłków co 3-4 godziny).
Warzywa i owoce spożywaj jak najczęściej i w jak największej ilości, co najmniej połowę tego co jesz. Pamiętaj o właściwych proporcjach: 3/4 - warzywa i 1/4 - owoce.
Spożywaj produkty zbożowe zwłaszcza pełnoziarniste.
Codziennie spożywaj co najmniej dwie duże szklanki mleka. Możesz je zastąpić jogurtem, kefirem i częściowo serem.
Ograniczaj spożycie mięsa (zwłaszcza czerwonego i przetworzonych produktów mięsnych do 0,5 kg/tyg.). Jedz ryby nasiona roślin strączkowych i jaja.
Ograniczaj spożycie tłuszczów zwierzęcych. Zastąp je olejami roślinnymi.
Unikaj spożycia cukru i słodyczy. Zastępuj je owocami i orzechami.
Nie dosalaj potraw i kupuj produkty z niską zawartością soli. Używaj ziół, ponieważ mają cenne składniki i poprawiają smak.
Pamiętaj o piciu wody, co najmniej 1,5 litra dziennie.
Nie spożywaj alkoholu.

Podsumowując sposób odżywiania ma ogromny wpływ na codzienne funkcjonowanie każdego człowieka. Szczególną wagę powinno przywiązywać się do tego, aby jeść często, aby porcje były każdorazowo mniejsze, pamiętając o zachowaniu właściwych proporcji pomiędzy produktami żywnościowymi z poszczególnych grup.

tekst: Olga Fijałkowska, Miss Polski na Wózku 2013

poniedziałek, 23 maja 2016

Do odważnych świat należy.

Czy zastanawialiście się kiedyś nad kruchością ludzkiego życia? Nad tym jak je poskładać, zacząć od nowa kiedy wszystko wywraca się do góry nogami i zmienia o sto osiemdziesiąt stopni?

Jak wrócić do codzienności, którą ktoś chciał nam odebrać? Jak poradzić sobie z przeciwnościami, które los każdego dnia stawia na naszej drodze?

Tych pytań jest wiele, jednak tak naprawdę nie ma na nie idealnej odpowiedzi.

fot. Dawid Fuz

Każdy z nas jest inny, ma swój sposób na radzenie sobie z problemami, osiąganie sukcesów, funkcjonowanie w społeczeństwie i co najważniejsze na przyjmowanie życia takim jakim jest.

Ale czy można się nim cieszyć w przypadku niepełnosprawności? Czy już sam ten stan nie jest powodem zamknięcia się w sobie i odizolowania od świata, który czasami i tak nas nie akceptuje?

Nam w tym przypadku nasuwa się tylko jedno. Niepełnosprawność to nie wyrok, a wszystkie ograniczenia są tylko w głowie.

fot. Szymon Siwak

Bo czy poruszając się np. na wózku musimy zrezygnować z naszych marzeń i normalności? Czy niepełnosprawność narządu wzroku i słuchu sprawia, że jesteśmy gorsi bo nie możemy komunikować się ze światem tak jak inni?

Oczywiście, że nie. Osoby z niepełnosprawnością to zwykli ludzie, którzy chcą żyć, kochać, być kochanymi, spełniać marzenia i realizować się w życiu.

Tak jak każdy osiągają sukcesy, zaliczają wzloty i upadki, które czasami jeszcze bardziej nas wszystkich motywują do działania, a niekiedy sprawiają, że dajemy sobie z czymś spokój.

Każde doświadczenie kształtuje nasze życie, ma swój cel i czasami zmienia nasz tok myślenia. W życiu nic nie dzieje się bez przyczyny, ale najważniejsze jest to aby się nie poddawać i iść do przodu, bo życie jest tylko jedno i trzeba wyciskać je jak cytrynę.

fot. Szymon Siwak

poniedziałek, 21 grudnia 2015

Z wizytą u Pani Hanny Gronkiewicz-Waltz

Mieliśmy przyjemność gościć u Pani Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy – Hanny Gronkiewicz-Waltz. W spotkaniu wzięła udział także Katarzyna Kozioł, Miss Polski na Wózku 2015.

W trakcie spotkania rozmawialiśmy o naszych projektach, w szczególności o wyborach Miss Polski na Wózku, którym Pani Prezydent Miasta Warszawy kibicuje. Ponadto poruszony został temat wyborów Miss World Wheelchair oraz barier, z którymi spotykają się osoby z niepełnosprawnościami. Doszliśmy do wspólnych wniosków – bariery mentalne i architektoniczne stopniowo zanikają, ale ciągle jest wiele do poprawy. Poruszane były także inne tematy związane z niepełnosprawnością czy z sytuacją kobiet ogólnie. Pani Prezydent zapoznała się z wydanym przez nas kalendarzem finalistek Miss Polski na Wózku.

Na spotkaniu potwierdziliśmy, że Miasto Stołeczne Warszawa, tak jak w tym roku, wesprze organizację wyborów Miss Polski na Wózku, a także nasz nowy projekt – Miss Świata na Wózku (Miss World Wheelchair), który odbędzie się w październiku 2017 w Warszawie.

Dziękujemy za miłe przyjęcie i zachęcamy do zapoznania się z galerią z wydarzenia! Fotorelacja autorstwa Sebastiana Wolnego.

wtorek, 17 lutego 2015

Mamo, a dlaczego ta pani jeździ na wózku?

„Mamo, a dlaczego ta pani jeździ na wózku?” - to słowa, które osoba niepełnosprawna słyszy co najmniej kilka razy w życiu. Oczywiście nie skierowane do niej – zwykle wypowiada je jakieś słodkie dziecko do swojej rodzicielki. Matka reaguje stwierdzeniem „bo ma chore nóżki” - i temat jest zamykany. Czasem, co bardziej roztropny dzieciak, próbuje ciągnąć temat, wypytując o to dlaczego ma chore nóżki lub na co owe nóżki chore są. Rodzic wtedy reaguje speszeniem lub usilnymi próbami ucięcia tematu. Czasem za odpowiedź wystarcza „bo tak”. A szkoda!

Mirka Kolankiewicz z rodziną, archiwum prywatne

Jaka jest lepsza okazja do pociągnięcia tematu niepełnosprawności od sytuacji, gdy właśnie z osobą na wózku mamy styczność? Dzieci są naturalnie ciekawe świata – i tylko od nas, rodziców, zależy czy wykształcimy w nich otwartość na to, że ktoś na ulicy się wyróżnia (a przecież właśnie osoba niepełnosprawna się wyróżnia) czy zakorzenimy stereotyp tego, że jest biedna, chora i jej wózek jest tematem tabu – a milcząc i uciszając ciekawość dziecko właśnie to czynimy. Zamykamy mu usta, podkreślając, że jest to temat na który nie wypada mówić i o który nie wolno pytać. Tak być nie powinno.

Nauczmy się rozmawiać z dzieckiem o niepełnosprawności – nie przez nudne pogadanki, a właśnie korzystając z okazji, które daje nam los. Nie zabijajmy w dziecku naturalnej ciekawości! Oczywiście nie ma czegoś takiego jak „prawidłowy przebieg rozmowy” - musimy sami wyczuć jakie odpowiedzi są poprawne i jakie zainteresują nasze dziecko. Pamiętajmy jednak, że dzieci są bardzo wrażliwe na wszystkie bodźce zewnętrzne i emocje – z łatwością wyczują nasze skrępowanie czy speszenie. Można powiedzieć „pani jest chora, ale patrz jak świetnie sobie radzi” albo coś innego równie banalnego – ważne, by ogólne wrażenie było pozytywne. Nie bójmy się wyjaśnić dziecku, że każdemu może to się zdarzyć – nie straszmy go jednak, raczej podkreślajmy, że sposób poruszania nie definiuje człowieka. To może być świetny wstęp do rozmowy o tym co definiuje człowieka, że liczy się osobowość, charakter. Mówmy, że warto walczyć o swoje marzenia, nawet gdy czasem jest pod górkę. Przekornie, warto podkreślić, że osoba na wózku może mieć zarówno dobry charakter, jak i zły – bo jest człowiekiem. Człowiekiem siedzącym, ale nie zdefiniowanym przez pryzmat cierpienia. Unikajmy wynoszenia niepełnosprawnych na poziom herosów i świętych, bo przynosi to więcej szkody niż dobrego.

Ela Pindel z synkiem, archiwum prywatne

Zdarza się czasem jednak przesada w drugą stronę – rodzice pozwalają dziecku na eskalację ich ciekawości. Wózkersi, szczególnie ci na wózkach elektrycznych, często muszą chronić dżojstik przed ciekawskimi rączkami. Dlatego warto też wykorzystać sytuację do rozmów o savoir vivre. Dziecko od małego niech wie, że każdy ma swoją przestrzeń, a wózek jest poniekąd częścią danej osoby. I tak jak ono by nie chciało, by ktoś obcy łapał je np. za rękę, tak osoba na wózku nie lubi, gdy ktoś obcy bawi się jej sprzętem. To nie wynika z egoizmu, a z szacunku.

Podsumowując – nauczmy się rozmawiać z dziećmi o niepełnosprawności. Na luzie, wprost, bez skrępowania. Niech wie, że wózek to sposób poruszania. Niech ma świadomość, że choroba może utrudnić życie, ale nie je zdefiniować. Niech wyrośnie na człowieka, który wobec osoby na wózku żywi normalne uczucia – a nie pokłady litości, bo zawsze spotykało się ze wstydem i podejściem „to jest tabu”. Wtedy świat będzie fajniejszy!

Sara Łukawska z synkiem Elizeuszem
fot. Szymon Anapt Siwak

poniedziałek, 9 lutego 2015

Żegnaj, Asiu!

fot. Dariusz Gajko

Są takie chwile, które nigdy nie powinny nastąpić. Chwile, na które nie mamy żadnego wpływu, których nie chcemy akceptować, a jednocześnie o których wiemy, że nic nie da się poradzić. Godzimy się z nimi – nie dlatego, bo nam to pasuje. A dlatego, bo nie mamy wyjścia.

Jednym z takich wydarzeń jest śmierć. Boli zawsze, ale szczególnie mocno, gdy odchodzi osoba młoda i pełna energii. Można pokusić się o stwierdzenie, że śmierć sama w sobie jest sprawiedliwa – każdego w końcu zabierze, wszyscy wobec niej jesteśmy równi. Ale śmierć młodej osoby nigdy nie wyda się nam fair. Choćby nie wiadomo co logika próbowała podpowiadać.

Informacja o śmierci Asi Wojciechowskiej, jednej z finalistek wyborów Miss Polski na wózku 2014, nami wstrząsnęła. Choć minęło już kilka tygodni, ciągle mamy wrażenie, że to sen. Głupi żart. Przeglądamy finalistki, myślimy o kolejnych projektach, patrzymy na nią tak, jakbyśmy mogli w każdej chwili zadzwonić i spytać, czy nie chce... i wtedy do nas dociera, że już nigdy nie usłyszymy jej głosu. To koniec – Asia została wyłącznie w naszych sercach. Pozostaje mieć nadzieję, że patrzy na nas z lepszego miejsca.